بدونیم ضرر نداره !

هیچ ضرری نداره که بدونیم. زبان ملی سرزمین کنونی ایران، فارسیه. چرا گفتیم«کنونی»؟ چون همانطور که احتمالاً می دونید، در قدیم ایران کشور بزرگتری بود و فارسی هم زبان اداری و رسمی اون سرزمین ها. مثلا قسمت های زیادی از پاکستان، عراق و ترکیه.

 اما این زبان فارسی چطور زبانیه؟ فارسی یا همانطور که بعضی اصرار دارند، «پارسی»، زبانیه از خانوادۀ زبان‌های هند و اروپایی.

مگر زبان هم خانواده داره؟ بله که داره. زبان شناسان، زبان‌های مختلف را باتوجه به ویژگی ها، توانایی ها و ریشۀ اونها، در گروه های مختلفی طبقه بندی می کنند. به هرکدام از این گروه ها هم خانوادۀ زبانی گفته می شه. خب! زبان فارسی هم از اعضای محترم و پر فرزندِ فامیل زبان‌های هند و اروپاییه.

باز هم ضرر نداره بدونیم که این زبان های هنداروپایی، زبانهایی هستند که مردم، بین هند تا اروپا، به اونها صحبت می کنند.

پس مثلا زبان ترکی هم جزو این خانواده است؟ نه! بین هند تا اروپا زبان‌های  مختلفی هست و آدمهای زیادی هم به این زبانها صحبت می کنند، ولی جزو زبانهای خانواده هندو اروپایی نیستند.

چه پیچیده ! چرا ترکی یا عربی خانواده شون فرق داره؟ چون اگر دقت کنید دستورزبان، ریشۀ واژه ها، نحوۀ ساخت جمله ها و حتی اصوات این زبان ها با فارسی فرق داره.

پس چه زبان هایی با فارسی هم خانواده هستند؟ از زبان هندی گرفته تا زبان انگلیسی و فرانسوی! واقعا؟  بله !

زبان فارسی از نظر دستورزبان و ساخت واژه ها با زبانهای اروپایی و زبان هندی نسبت فامیلی داره. حالا بعضی از این فامیل ها نزدیک هستند و بعضی ها فامیل دور! خود زبان فارسی، خانوادۀ عیالواری تشکیل داده که وظیفۀ این زبان به عنوان سرپرست این خانواده رو، سنگین تر می کنه.                              

 

 نویسنده: مریم م طاهری